Intencjonalność (Brentano)

Franz Brentano w Psychologii z empirycznego punktu widzenia (1874) zdefiniował intencjonalność jako kryterium odróżniające zjawiska psychiczne od fizycznych: zjawiska psychiczne charakteryzuje „intencjonalna inkluzja przedmiotu” (intentionale Inexistenz des Objekts) — każde przeżycie psychiczne odnosi się do czegoś, jest skierowane na przedmiot.

Brentano rozumiał to deskryptywno-psychologicznie: intencjonalność opisuje fakty życia psychicznego w jego empirycznej rzeczywistości. Nie pytał o transcendentalne warunki możliwości tej relacji.

Taksonomia aktów psychicznych Brentana (wyobrażenia, sądy, uczucia) stała się bezpośrednim punktem wyjścia dla teorii uczuć Meinonga — zob. Uczucia wyobrażeniowe i przekonaniowe (Meinong).