Właściwość i niewłaściwość (Heidegger)
Na gruncie mojości możliwe są dwa modi bycia: właściwość (Eigentlichkeit) i niewłaściwość (Uneigentlichkeit). Nie są one oceną moralną ani hierarchią ontyczną — niewłaściwość nie jest „mniej” bycia. Może ona nawet wyznaczać jestestwo wedle jego najpełniejszego ukonkretnienia w sferze zajęć i codziennych zainteresowań. Oba modi są oparte na mojości i strukturalnie pierwotne. Właściwość oznacza bycie samym swoim, tj. podejmowanie swojej najbardziej własnej możności bycia.
Heidegger wprowadza metodologicznie ważne pojęcie powszedniości (Alltäglichkeit): analitykę należy zaczynać od przeciętnego, niezróżnicowanego bycia-w-świecie — nie od jakiejś wyjątkowej egzystencji. Powszedniość nie jest aspektem obocznym: to, co ontycznie najbliższe i znane, jest zarazem ontologicznie najdalsze i przeoczane.