Mojość (Jemeinigkeit) (Heidegger)

Drugi charakter to mojość (Jemeinigkeit): bycie jestestwa jest zawsze moje. Nie wolno go ujmować ontologicznie jako przypadku i egzemplarza jakiegoś rodzaju bytu obecnego — jak to czyni np. biologia z „człowiekiem” jako okazem gatunku. Zwracając się do jestestwa, należy używać zaimka osobowego: „ja jestem”, „ty jesteś”. Mojość oznacza, że jestestwo zawsze już w pewien sposób rozstrzyga o sobie jako swojej możliwości.