byt, aby być bytem, musi być „jakiś”, a więc określony, niesprzeczny, strukturalnie uporządkowany i identyfikowalny jako ten oto byt.
natura konstytutywna bytu to zespół zasad, dzięki którym byt ma określoność, tożsamość i wewnętrzną strukturę.
Warunki stosowalności:
- gdy analizujemy byt jako byt, a nie tylko jego empiryczne własności;
- gdy pytamy, co umożliwia odróżnienie jednego bytu od innego.
Termin źródłowy: w tle klasyczne essentia
Byt nie może być „wszystkim naraz”, bo wtedy nie byłby niczym określonym. Określoność jest warunkiem identyfikowalności; tożsamość wymaga struktury; struktura zakłada zasady konstytuujące. W języku metafizyki klasycznej odpowiada za to istota, ale także forma. W języku bardziej ogólnej ontologii: byt musi posiadać taki zespół konstytutywnych momentów, który czyni go właśnie tym bytem.
Dlatego pojęcie konstytutywnej natury bytu łączy się z sporem o istnienie.
Sam akt istnienia nie tworzy dowolnego bytu, lecz aktualizuje określoną istotę. A z kolei Ingardenowskie momenty bytowe pokazują, że określoność dotyczy nie tylko treści, ale też formy bytowania.
istota →(wyznacza)→ określoność
określoność →(warunkuje)→ tożsamość
struktura →(konstytuuje)→ byt jako ten oto byt
akt istnienia →(aktualizuje)→ naturę konstytutywną
Pułapki
- Mylenie określoności ontologicznej z pełnym poznawczym opisem.
- Uznanie, że tożsamość bytu jest czysto językowa.
- Rozdzielanie struktury i istnienia tak, jakby nie miały związku.
Źródła
- Podstawa: rekonstrukcja systematyczna na tle Arystotelesa, Tomasza i Ingardena.
- Komentarze: pojęcie „kompletności ontologicznej” wymagałoby osobnego doprecyzowania w zależności od autora.