Maksymalne stany rzeczy (Plantinga)

Alvin Plantinga w The Nature of Necessity (1974) identyfikuje światy możliwe z maksymalnymi możliwymi stanami rzeczy (maximal possible states of affairs)¹. Stan rzeczy to coś, co albo zachodzi (obtains), albo nie zachodzi. Świat możliwy to taki stan rzeczy S, który:

1. Jest wewnętrznie spójny (możliwy);
2. Jest maksymalny: dla każdego stanu rzeczy S’, albo S obejmuje S’, albo S wyklucza S’.

Aktualny świat to ten maksymalny stan rzeczy, który faktycznie zachodzi. Stany rzeczy są bytami abstrakcyjnymi istniejącymi w rzeczywistości aktualnej — Plantinga jest więc ontologicznym platonistą, ale nie Lewisowskim pluralistą.

Konieczność u Plantingi: zdanie jest konieczne, gdy jest prawdziwe we wszystkich możliwych stanach rzeczy (we wszystkich możliwych światach). Bóg nie potrzebuje tu stworzyć innych światów — istnieją one jako nierealizowane stany rzeczy².

Footnotes

1. Plantinga, A. (1974). The Nature of Necessity, s. 44–45. ↩

2. Plantinga, A. (1974). The Nature of Necessity, s. 45–46. ↩