Natura konstytutywna bytu

byt, aby być bytem, musi być „jakiś”, a więc określony, niesprzeczny, strukturalnie uporządkowany i identyfikowalny jako ten oto byt.

natura konstytutywna bytu to zespół zasad, dzięki którym byt ma określoność, tożsamość i wewnętrzną strukturę.

Warunki stosowalności:

gdy analizujemy byt jako byt, a nie tylko jego empiryczne własności;
gdy pytamy, co umożliwia odróżnienie jednego bytu od innego.

Termin źródłowy: w tle klasyczne essentia

Byt nie może być „wszystkim naraz”, bo wtedy nie byłby niczym określonym. Określoność jest warunkiem identyfikowalności; tożsamość wymaga struktury; struktura zakłada zasady konstytuujące. W języku metafizyki klasycznej odpowiada za to istota, ale także forma. W języku bardziej ogólnej ontologii: byt musi posiadać taki zespół konstytutywnych momentów, który czyni go właśnie tym bytem.

Dlatego pojęcie konstytutywnej natury bytu łączy się z sporem o istnienie.

Sam akt istnienia nie tworzy dowolnego bytu, lecz aktualizuje określoną istotę. A z kolei Ingardenowskie momenty bytowe pokazują, że określoność dotyczy nie tylko treści, ale też formy bytowania.

istota →(wyznacza)→ określoność
określoność →(warunkuje)→ tożsamość
struktura →(konstytuuje)→ byt jako ten oto byt
akt istnienia →(aktualizuje)→ naturę konstytutywną

Mylenie określoności ontologicznej z pełnym poznawczym opisem.
Uznanie, że tożsamość bytu jest czysto językowa.
Rozdzielanie struktury i istnienia tak, jakby nie miały związku.
Podstawa: rekonstrukcja systematyczna na tle Arystotelesa, Tomasza i Ingardena.
Komentarze: pojęcie „kompletności ontologicznej” wymagałoby osobnego doprecyzowania w zależności od autora.

Tagi

w-asnosci-zagadnienia-rozne ontologia-zagadnienia-rozne tradycje-filozoficzne filozofia-zagadnienia-rozne evergreen notion