Figura marionetki (H. Kleist)
Kleist jako czytelnik Kanta: poznanie, filtry, marionetka
Kantowskie zapośredniczenie poznania przez podmiotowe formy/struktury wyklucza bezpośredni wgląd w „rzeczy takie, jakie są”. Kleist odczytuje tę tezę egzystencjalnie pesymistycznie: skoro podmiot nie może przekroczyć własnych warunków poznania, nie jest w stanie rozstrzygnąć, czy jego doświadczenie odsłania rzeczywistość, czy jedynie jej „zabarwioną” wersję (figura „zielonych szybek” jako filtry poznawcze).
Z niemożności wyjścia poza własne struktury poznawcze wynika u Kleista obraz człowieka jako „marionetki” — podmiotu poruszanego przez mechanizm, którego ani nie przejrzy, ani nie opanuje.